50-latkowie z boysbandu

Smutek człowieka bierze, kiedy dorośli faceci nie potrafią się pogodzić ze swoim wiekiem.

Ciężko być przez całe życie pięknisiem, by potem obserwować, że skóra już nie ta, że tu zakole, tam siwizna. Rozumiem. Sam może będę udawał, że nic się nie stało, porsche’a sobie kupię, jad kiełbasiany w wary wstrzyknę. Nie mówię nie. Może będą się z Walińskiego za dziesięć lat wyśmiewać na dzielni i za jego plecami puszczać „Midlife Crisis” Faith No More. Możliwe.

Gorzej, jak się tym epatuje na cały świat i to nie tylko wizualnie, ale i muzycznie. Śpiewali kiedyś młodzieniaszkowie z Perfectu, że „trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść”. Sami – o ironio – nie wiedzieli. Nie wiedzą i Bon Jovi, więc po niemal dwóch dekadach bycia w rockowej czołówce od paru lat wydają albumy bardzo średnie, albo słabe i zupełnie światu niepotrzebne.

Soból na klacie, to już raczej lis polarny, więc głupio na tym tylko kamizelkę nosić. Włosów na łbie mniej, mniej też talentu do pisania przebojów, bo nośność kawałków z „What About Now”, to nie nośność dobrego rockowego numeru, ale przebojów na poziomie – nie przymierzając – z metra ciętego polskiego pop rocka, gdzie więcej do powiedzenia ma producent, który w dobrym momencie gałkę podkręci, niż faktyczny autor materiału, czy osoba odpowiedzialna za koncepcję brzmienia bandu.

Czy to (niby) ostry rockowy numer, czy łzawa ballada, Bon Jovi osiągają wyżyny autoplagiatu i żonglowania absolutnymi rockowymi kliszami. Chórki i podbicia w refrenach, okrągłe frazy, tekstowy banał… Nie żeby Bon Jovi stanowiło kiedykolwiek synonim wysokiej muzycznej sztuki, ale stać ich było przynajmniej na fajny sleaze’owy przebój z dobrym drivem. Teraz piszą na masę numery o konstrukcji przypominającej szantę. Może nadawałoby się to do przeciągania liny, tym bardziej, że przy obecnym poziomie słodkości zespołu, ręce by się same do niej kleiły, ale prędzej na żeglarskich zawodach dla old timerów, niż w walce z oceanicznymi bałwanami.

Przesłuchałem cały album, nie zważając na zaburzenia perystaltyki, czy na ten nieprzyjemny odruch, co się uruchamia, kiedy czujemy brzydki zapach. Taki zuch ze mnie. Czy czuję się ubogacony? Nie. Mam wrażenie, że przez ponad godzinę słuchałem nagrania podrzędnego amerykańskiego zespołu grającego country-rocka, rodem z talent show.

Więcej – na długo zupełnie odebrało mi to nastrój do powrotów do „Keep the Faith”, czy „Livin’ on a Prayer”. A pisane ku pokrzepieniu kieszeni (czyt. ku pokrzepieniu kieszeni zespołu) teksty, to zwyczajnie ciężki obciach. Rockowe bawarskie porno. Spodenki ze skóry i piórko w dupie.

Jerzy Waldorff cieszył się onegdaj, że na starość odebrało mu sprawność w nogach, bo – jak twierdził – jesienią życia traci się władzę albo w nich, albo w rozumie. Bon Jovi ponoć uprawia jogging. Tyle komentarza.
Bon Jovi
What About Now
Island, 2013
4/10

http://www.youtube.com/watch?v=2btmcF_W3eI

(Paweł Waliński)