Ja, mama: O sztuce kontemplacji

Piękny, gładki, różowawy w ciapki. Lekko podłużny, ścięty w czubku. Leży dostojnie, donikąd się nie spieszy – raczej czeka dumnie, aż ktoś przyjdzie do niego.

No i tak cudownie wpasowuje się w zielony dywan. Ileż jeszcze można powiedzieć o kamieniu w trawie? Mogłabym tak mu się przyglądać w nieskończoność...

- Basiula, już trzeci raz powtarzam, nie wpatruj się w ziemię, tam nic ciekawego nie ma, a my spieszymy się do domu. Już późno. No chodź już, chodź!

Tak. Rodzice potrafią konsekwentnie niszczyć w dziecku umiejętność kontemplacji. Trzeba ciągle dokądś iść. Ale cóż zrobić, jeśli koło kamienia drepcze mrówka, za nią jeszcze kilka koleżanek, a nad głową niespodziewanie przeleciał bąk i usiadł na pobliskim mleczu? W tym samym momencie zaszczekał obok pies i zapachniało wiosną. Nic, tylko obserwować wszystko w osłupieniu...

- Basia, ty mnie w ogóle nie słuchasz, ile raz mam powtarzać?! I-DZIE-MY!

Ileż cierpliwości trzeba mieć do tych rodziców. A tu jeszcze chłopiec przejechał na rowerze. Jak on to robi, że się nie przewraca na tych dwóch kółkach? I jak szybko jedzie... O, nawet wstał na chwilę z siodełka! Też bym tak chciała się nauczyć...

- Baśka, chyba będziesz dziś miała karę! Kompletnie się mnie nie słuchasz!

Karę? Ale za co? Nie rozumiem. Przecież idę tak szybko, jak tylko mogę. Co zrobić, że wokół tyle się dzieje...

(Małgorzata Ciunovič)