Zaczynamy tydzień: Wizjonerzy naszych czasów

Nazywam ich wizjonerami. Bo tylko wizjonerzy potrafią upierać się przy swoich pomysłach, które są nie do zrealizowania w aktualnych warunkach. Nie tylko upierać się, ale także realizować śmiałe wizje. Jednak bez nich nie bylibyśmy dzisiaj tą cywilizacją, którą jesteśmy.

Wizjonerami swoich czasów byli na pewno Leonardo Da Vinci, Aleksander Bell, Otto Lilienthal, Sir Tim Berners – Lee, a nawet Quentin Tarantino. Każdy z nich inny, a jednak coś ich łączyło. Tym czymś jest twórczy umysł.

Bez takich osób dzisiejszy świat wyglądałby inaczej. Jednym z nich był także urodzony po sąsiedzku, w Rosji, Car Piotr I. Dlaczego? Dlatego, że miał pomysł tak śmiały, że ówcześni pukali się w czoło słuchając go i tego co zamierza zrobić. Car wymyślił sobie, że założy swoje miasto i założył. Na podmokłych terenach nad Newą, gdzie prawie nikt nie mieszkał, stanęła perełka architektoniczna. Głównym marzeniem Cara było zbudowanie od podstaw miasta, które miało świadczyć o narodzinach potęgi państwa rosyjskiego. Prace budowlane, w których brali udział najwybitniejsi architekci ówczesnej Europy trwały nieprzerwanie od 1703 roku. Niby nic dziwnego, a jednak…

Do budowy Petersburga władca ściągał najwybitniejsze umysły ówczesnego świata. Najpierw przybywali budowniczowie, architekci, później malarze, muzycy, rzeźbiarze, jeszcze później inni, którzy pociągali za sobą nietuzinkowe umysły. Najbardziej znamienne w tym jest zachowanie Piotra I. Nie gardził on ani żadnymi osobistościami, ani pomysłami któregokolwiek twórczo myślącego człowieka.

Wynika z tego, że ludzie z wizjami, pomysłami są w stanie stworzyć wszystko, co tylko przyjdzie im do głowy. Jak również to, że wspieranie takich działań się opłaca. Do dziś Petersburg odwiedzają tysiące turystów każdego roku. Dlaczego nie spróbować właśnie takich rozwiązań w naszym mieście?

Oczywiście nie ma sensu budować tu drugiego Petersburga, ale pozwólmy działać twórczym jednostkom. W Białymstoku są wizjonerzy. Wcale ich niemało. Ci wizjonerzy już od kilku lat z całkowicie martwego terenu, jakim były opuszczone magazyny wojskowe, uczynili miejsce, które tętni życiem. Nie mieli środków budowlanych, nie mieli pieniędzy, nie mieli największych znakomitości architektonicznych pod ręką, ale mieli pomysły.

Wizjonerzy nadal próbują, choć niewielu ich chce słuchać, bo przecież są mądrzejsi urzędnicy, tereny atrakcyjne do sprzedania deweloperom, a ci zapaleńcy ciągle domagają się posłuchania i poważnej debaty nad swoimi pomysłami. Uczynienie z Węglowej centrum kultury, gdzie odbywają się koncerty, gdzie w powietrzu unosi się zapach fotografii, być może amfiteatr, czy pracownie malarskie, rzeźbiarskie, warsztaty taneczne, śmiałe projekty festiwalowe, to byłoby coś, co ściągnęłoby do Białegostoku inne twórcze umysły. Kumulacja pomysłów oraz chęć do pracy nad wyraz korzystnie mogłyby wpłynąć na rozwój miasta. Każdy przecież wie, że nie powstaną tu zakłady przemysłowe, złóż ropy, gazu, diamentów nie ma, a wymiana handlowa to nie wszystko na czym można zbudować dobrobyt.

Drodzy wizjonerzy, nie zatrzymujcie się w połowie drogi, nie pozwólcie odebrać sobie waszych marzeń i planów. Walczcie o Wyspę Węglową, niech stanie się ona Centrum Kultury undergroundowej, czy wysokiej, a może uda się połączyć wszystko w jedną spójną całość. Skoro udało się innym wizjonerom w przeszłości, wam też się uda, tylko rozmawiajcie, bądźcie dla siebie partnerami i zarażajcie innych.

(Agnieszka Siewiereniuk – Maciorowska)